Hoe wij onze inspiratie verliezen

Hoe wij onze inspiratie verliezen

Er zijn tal van voorbeelden te bedenken hoe een geïnspireerde geest zich uit. Wij mensen zijn in staat de meest prachtige kunstwerken te creëren, ingewikkelde infrastructuren te ontwikkelen, mededogen te tonen aan hen die het minder goed hebben en ons te verwonderen over de schoonheid van al wat ons toekomt.

Gedurende ons leven, komen we in aanraking met zowel interne als externe prikkels, die de weg naar deze bron van inspiratie bemoeilijken. Behalve dat we ons staande moeten leren houden in een zeer complexe maatschappij met een enorme overdaad aan prikkels, leren we gaandeweg omgaan met onze emoties en die van anderen. Soms gaat dit gepaard met traumatische ervaringen van agressie, pijn, verwaarlozing, eenzaamheid of ziekte, die ons langdurig dwingen te overleven dan te leven.

Zolang we jong en vitaal zijn, anticiperen we nog redelijk flexibel op al deze invloeden en kiezen we een weg, die op dat moment aanwezig is. Onze maatschappij biedt tal van mogelijkheden, om ons tijdelijk onderdak te bieden, waar we gretig gebruik van maken. Maar zodra de verplichtingen en verantwoordelijkheden toenemen en ellende zich opstapelt, merken we dat we gaandeweg de verbinding met onze bron van inspiratie zijn kwijt (deels) geraakt. Ons lichaam en onze geest gaan protesteren in de vorm van pijn, angst, boosheid, of juist weerstand, leegte, en zinloosheid.
Dit protest is niet altijd direct merkbaar voor degene in kwestie zelf. Er zijn tal van mogelijkheden, om dit soort zaken te langdurig verbloemen. Ontkenning in de vorm van projectie, afleiding of verdoving houden het probleem naar schijn onder de oppervlakte voor onszelf, maar het probleem lijkt zich alleen maar meer en meer te verankeren in onze directe omgeving.

Bij vele van ons komt er uiteindelijk een moment van bezinning; de confrontatie met onszelf. Er wordt een beroep op je gedaan, de band met de geïnspireerde geest te herstellen.
Daarom is het van enorm belang, dat je weer bewust wordt, wie en waar die geïnspireerde geest is, zodat elke stap die je maakt, jou motiveert weer een volgende stap te maken. Twijfel en angst, boosheid en pijn , en het verdriet, die met dit proces gepaard gaan, kunnen dan tot het noodzakelijke worden beperkt.